Yods a.k.a. Boy PUTO

Naaala mo pa ba ang araw na to? Ika-apat na araw ng buwan ng Pebrero?

Limang taon na ang lumipas, isang bagay na hindi inaasahan ang nag-umpisa sa pagitan natin. Sa mga araw na pinagsamahan natin, pinatunayan natin kung gaano natin kamahal ang isa't isa. Masaya tayo dahil sa katotohanan na magkasama tayo. Naramdaman ko kung gaano ako kaswerte na dumating ka sa buhay ko, at yun din ang nakita kong nararamdaman mo sa tuwing titingin ako sa iyong mga mata.

Mahabang tatlong taon ang pinag-samahan natin. Sa mga taon na pinagsamahan natin, maraming bagay na ang napagdaanan natin. Ilang ulit na umiyak, ilang beses na nasaktan, pero higit sa lahat ng mga pangyayaring yun mas nangibabaw ang pagmamahalan natin.

Akala ko noon ikaw na ang taong makakasama ko sa habang buhay. Akala ko ikaw na yun... pero mali pala ako.

Masyado pa akong bata noon, aminado ako masyado pa akong mahina noon. Ilang beses kong nasaktan ang puso mo. Ilang beses kitang nasaktan. Naaalala ko pa ang mga araw na umiiyak ka dahil sa akin. Sa bawat patak ng luha mo, tila isa itong latigo sa humahagupit sa puso ko. Sa bawat pasakit na naidulot ko sa yo, doble ang sakit na nararamdaman ko sa tuwing makikita kitang lumuluha. Sa kabila ng mga nagawa kong pagkakamali sa yo, minahal at inintindi mo pa rin ako.

You loved me in your own special way. I felt special knowing that I was loved by you. I can still picture in my mind the way your eyes sparkle and how cute you say "Yab Yu B!"

Do you still remember how proud we were when we tell our friends that we’re so in love? Do you still remember the look of jealousy in their eyes when they see the sweetness that we have for one another? Sabi nila bagay daw tayo, isang bagay na lagi naman nating sinasang-ayunan.

Limang taon ang nakakaraan, hawak kita sa aking mga bisig. Ngayon ang tanging hawak ko na lang ay mga alala ng ating pinagsamahan.

You were my source of strength. Sa yo ko lagi nakikita ang pag-asa, para sa sarili ko, para sa relasyon natin. Alam natin pareho, na sa ating dalawa, ako ang mas mahina, at nagtiwala ako sa yo na hindi ka magpapakahina, na hindi ka bibitiw sa atin. Hinawakan ko ng mahigpit ang mga kamay mo para hindi ka mawala, dahil ayokong makita kang naglalakad palayo sa akin, ayokong makita na kumakawala ka sa pagkakahawak ko sa kamay mo. Hindi ko gustong mawala ka... hindi ko ninais na umalis ka.

I built my world around you. I left my own and started sharing with yours. We built plans for us, we dreamt together. We promised that we will never let each other go.

Maraming mga bagay tayong ipinangako sa isa't- isa. Mga pangako na kailanman ay hindi na matutupad. Mga pangako na binura na ng panahon.

Do you still remember the day when we said our last goodbye? We embraced each other tightly, so tight that I could almost feel every beat of your heart. We held each other so tight as we cried on each other's shoulders. Sa pagkakataong yun, alam natin pareho, na yon na ang huling beses na mahahawakan natin ng ganoon kahigpit ang isa't isa.

Nangako tayo na hindi natin papakawalan ang isa't-isa, pero mabigo tayo...

Naalala ko ang gabing yun na tumalikod ako para humarap sa pinto. Panandalian akong natigilan dahil alam ko na sa paglabas ko sa pintuang yun iiwanan ko lahat ng bagay na meron ako sa huling tatlong taon. Iiwan ko ang lahat kabilang ang tanging mundong alam ko sa tatlong taon na pinagsamahan natin.

Paano ako magpapatuloy? Paano ko uumpisahan uli ang buhay kung alam ko na sa likuran ko ay ang lahat ng bagay na meron ako, at ngayon ay kinakailangan ko na na itong iwan.

Natakot ako sa katotohan na pagbukas at paglabas ko sa pintuang nasa harapan ko ay hindi na kita makikita uli. Takot ako sa katotohanang hindi ko alam ang mga bagay na naghihintay sa akin sa labas ng pinto. Ninais kong manatili, manatili sa tabi mo, manatili na malapit sa yo, pero alam ko na mas makabubuting umalis na lang ako dahil wala na akong dahilan para manatili, dahil ang tanging tao na may hawak ng dahilan na yon ay nais na akong umalis.

Naaalala mo pa ba na hindi naging madali sa atin ang mamaalam sa isa't isa? Dahil alam natin na sa mga sandaling yun ay mahal pa rin natin ang bawat isa. Pero sa maraming kadahilanan kailangan natin pakawalan ang isa't isa dahil alam natin na yun ang makabubuti para sa atin. Marahil hindi sapat ang pag-ibig para manatili ang isang tao lalo na kung ang pag-ibig na yun ay magdudulot ng mas higit na pasakit at luha sa isa.

Naaalala ko pa ang mga gabing umiiyak ako hanggang sa pagtulog. Yun ang mga gabing hinahabol ako ng iyong mga alaala pati sa panaginip, at tuwing umaga nakikita ko na lang ang sarili ko na umiiyak dahil sa yo. Nagtagal yun ng ilang buwan. Nagtagal yun ng ilang taon. Akala ko noon hindi na ako makakapag-move on.

Pero sa mga araw at buwan na hindi na tayo nagkikita, kahit paano nagbigay ka pa din sa akin ng lakas para ipagpatuloy ang buhay. Hindi madali ang mag-move on pero kailangan ko itong gawin, hindi para sa sarili ko kundi para sa iyo.

Naaalala mo pa ba noong lagi mong sinasabi sa akin na "Be happy!"? At naaalala mo pa ba noong lagi akong sumasagot na "Paano ako magiging masaya kung ang tanging tao na dahilan ng kasiyahan ko ay hindi na akin?"

Pinilit kong hinahap ang sarili kong kasiyahan. Ang kasiyahan sa nagumpisa sa yo. Hindi madali ang magumpisa ng panibagong buhay at panibagong mundo mula sa kawalan pero ginawa ko ang lahat ng dapat gawin dahil alam ko na ito ang gusto mong gawin ko. Gusto mo akong maging masaya kahit hindi na ikaw ang kasama ko.

Maraming bagay akong natutunan sa yo. Natutunan ko kung paano magpahalaga sa mga bagay at taong nais kong manatili sa akin. Naging mature ako sa maraming bagay dahil sa yo. Natuto akong maging matatag dahil sa yo. At higit sa lahat, dahil sa pinagdaanan natin, natutunan ko na ang mga magagandang bagay ay hindi talaga nagtatagal gaano man kaingat na hawakan ito sa ating mga palad.

Ika-apat na araw ng Oktobre ngayon, limang taon at walong buwan na sana tayo...




P.S.
Eto ang aking opisyal na entry sa E[kwento]MO na pakontest nina Karmi at Komski.

At kung sakali mang naantig ka kahit kaunti sa kwento kong ito ay pinapaki-usapan kitang iboto mo ako dito.--- VOTE FOR ME HERE!!!

P.S. Uli
Galing sa luma kong blog ang enrty na ito. Ni-edit ko lang at ginawang tagalog.